Θανατική Ποινή (Γ' Λυκείου)

"...και νόμον γε θές παρ' εμου τόν μή δυνάμενον αιδους και δίκης μετέχειν κτείνειν ως νόσον πόλεως"

"...και θέσπισε ένα νόμο από εμένα όποιος είναι ανίκανος να μετέχει στο σεβασμό και τη δικαιοσύνη, να τον σκοτώνουν σαν να είναι αρρώστια για την πόλη"

(Λόγια του Δία στον Πρωταγόρα του Πλάτωνα, 322d)

Στις 25 Αυγούστου του 1972 έγινε η τελευταία εκτέλεση θανάτου στην Ελλάδα. Η τυπική κατάργηση της θανατικής ποινής στη χώρα μας ήρθε το 1993 με το άρθρο 33 του νόμου 2172. Έκτοτε πόσοι, ενδεχομένως, από εμάς δεν έχουν ευχηθεί την επαναφορά της όταν κατακλυζόμαστε από συναισθήματα οργής και αποστροφής σε ειδεχθή εγκλήματα;

Αποτελεί, όμως, η θανατική ποινή απόδοση δικαιοσύνης ή μήπως συνιστά την μάταιη ικανοποίηση των κατώτερων ενστίκτων μας;

Φόβος, μίσος, εκδίκηση για τον συνάνθρωπο μας που στάθηκε "ανίκανος να μετέχει στο σεβασμό και στη δικαιοσύνη" ή ουσιαστικός σωφρονισμός και κοινωνική επανένταξη στο πλαίσιο της προαγωγής και προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;

Παρακολουθήστε επίσης:

Τέσσερις αθώοι στο Σικάγο

Θανατική Ποινή

Το πράσινο μίλι

Θα ζήσω (Dead Man Walking)

Work & Enjoy!

M.X.